Portret Mariusza

O pracy

Przez dziewięć dni pracowałam nad niemal metrową rzeźbą. Zaczęłam od wysokiej, pustej w środku formy ceramicznej budowanej jak naczynie. Następnie uderzeniami młotka od wewnątrz wyprowadziłam z niej kształt szerokiego torsu. Portret nie powstawał od twarzy ani z narzutu. Człowiek wyłaniał się stopniowo z konstrukcji pomyślanej od początku jako pusta.

Najbardziej intensywna praca z Mariuszem zaczęła się przy głowie i miała rytm krótkich, skupionych sprawdzeń. Kiedy potrzebowałam rozpoznać rysy, kształt albo odległości, wracałam do jego twarzy, zapamiętywałam układ i przenosiłam go w glinę. Potem ponownie porównywałam i korygowałam formę.

Upał przyspieszał wysychanie i kurczenie gliny. Gdy poszczególne partie schły nierównomiernie, zmieniały się proporcje twarzy, dlatego czas pomiędzy sprawdzeniem a korektą miał znaczenie. Czułam się jak połączenie skanera i drukarki 3D, ale proces nie był ciągły: przebiegał seriami krótkich rozpoznań, zapamiętywania i pracy w materiale.

Między Mariuszem a gliną stale pracowała moja pamięć przestrzenna. Nie kopiowałam powierzchni mechanicznie, lecz za każdym razem rekonstruowałam układ cech, które rozpoznawałam jako jego. Być może właśnie w tym, co z kolejnych sprawdzeń zachowywałam i wzmacniałam, podobieństwo nabrało indywidualnej wyrazistości. Największą satysfakcję daje mi to, że ludzki oryginał sam odnajduje w rzeźbie własny charakter.