Relacje I

O pracy

Stworzyłam tę rzeźbę po tragicznej śmierci bliskiej istoty. Nie jest ona nawet fragmentarycznym portretem. Pozostawiłam jednak w formie niejednoznaczne nawiązania: zależnie od punktu widzenia jeden z otworów może stać się okiem, a jedna z górnych partii — uchem; po zmianie perspektywy te rozpoznania rozpadają się i wracają do abstrakcyjnej bryły.

Pionowe masy zbliżają się do siebie, osłaniają i rozdzielają. Bryłę przebijają otwory, a pomiędzy jej partiami pozostają głębokie wnęki i szczeliny. Pustka nie jest tu jednorodna: czasem prowadzi przez formę, czasem zatrzymuje się we wnętrzu, czasem uruchamia rozpoznanie czegoś znajomego.

Wysuszona, niewypalona glina zachowuje ślady dłoni i narzędzi, a zarazem własną kruchość. Rzeźba nadal istnieje, lecz jej materia nie została utrwalona wypałem.

„Relacje I” nie jest pracą o pogodzeniu się ze stratą. Jest o więzi, która zmieniła formę, ale nie przestała działać — i o żałobie, której nie unieważnia żadna późniejsza bliskość.