rzeźba · 2021
Rzeźbotwór Pandemiczny
„Rzeźbotwór Pandemiczny” jest gipsowym pozytywem górnej partii znacznie większej rzeźby glinianej, która stopniowo rozrastała się, zabudowując cały kawalet rzeźbiarski. Gdy nieregularny dostęp do pracowni i pandemiczne przerwy w nadzorze doprowadziły do przedwczesnego wyschnięcia oraz degradacji znacznej części formy, jej górny fragment został wyodrębniony i odlany. Przejście przez negatyw i pozytyw nie odtworzyło utraconej całości, lecz nadało autonomię temu, co udało się z niej zachować.
- Rok
- 2021
- Rodzaj
- rzeźba
- Materiał i technika
- odlew gipsowy
- Wymiary
- wysokość: 16 cm; szerokość: 72 cm; głębokość: 68 cm
O pracy
Zaczęłam tworzyć Rzeźbotwór w glinie i pozwalałam mu się rozrastać. Forma stopniowo zabudowywała cały kawalet rzeźbiarski. Nie pracowałam jednak we własnej pracowni i nie mogłam regularnie doglądać rzeźby. Pandemia jeszcze mocniej porwała ciągłość pracy. Część gliny przedwcześnie wyschła, a rozległa forma zaczęła się degradować.
Postanowiłam zachować przynajmniej jej górną partię — centralny grzbiet i odchodzące od niego żebrowate struktury. Wyodrębniony fragment przeszedł przez negatyw i powrócił jako gipsowy pozytyw. Nie był to neutralny transfer: zaschnięta pod gipsem glina stawiała opór, a ocalona część zaczęła istnieć jako nowa forma.
Finalna rzeźba nie jest pomniejszeniem pierwotnego Rzeźbotworu ani rekonstrukcją tego, jak miał wyglądać. Jest tym, co zostało z niego świadomie wydobyte i zachowane. Nosi w sobie pamięć rozrostu, przerwanej pracy i materialnej utraty, ale nie pozostaje resztką. Fragment stał się odrębną całością.
Oglądy pracy finalnej
Detal grzbietu
Od rozrostu do fragmentu — rozrost
Dwa kadry zachowują skalę i strukturę glinianej formy, z której później został wyodrębniony górny fragment.
Przejście przez formę
Negatyw, wzmacnianie pozytywu i jego zwilżanie pokazują materialne przejście między utraconą glinianą całością a odlewem.
Wydobycie i wykończenie pozytywu
Oczyszczanie i korekty
Film rozpoczyna się od bliskiego widoku końca surowego gipsowego pozytywu leżącego na stole pokrytym folią. Magdalena i Adriana pracują jednocześnie przy krawędzi: palcami oraz niewielkim narzędziem odrywają drobne resztki materiału, wygładzają zakończenie centralnego grzbietu i kontrolują powierzchnię między żebrami. Kamera pozostaje blisko dłoni; na stole gromadzą się okruchy. W końcowym ujęciu obie nadal opracowują ten sam fragment.
Przestrzenny ogląd surowego pozytywu
Na stole okrytym folią leży surowy gipsowy pozytyw. Kamera powoli obchodzi go dookoła: zaczyna nisko przy zakończeniach żeber, przesuwa się wzdłuż nieregularnego obrysu, pokazuje oba końce i przeciwległy bok, a następnie unosi się nad formę. Zmieniające się punkty widzenia ujawniają wysokość centralnego grzbietu, nierówne długości i odstępy bocznych żeber, głębokie zagłębienia oraz chropowatą powierzchnię. W kadrze nie pojawiają się osoby; końcowe ujęcia prowadzą z góry wzdłuż grzbietu.
Historia wystawiennicza
Praca była prezentowana na XXI Festiwalu Otwarta Wystawa w Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi w 2022 roku oraz na indywidualnej wystawie „Abstrakcyjne sugestie” w Mediatece MeMo w Łodzi w październiku 2023 roku.
