rzeźba · 2025

Lustrzane Życie

„Lustrzane Życie” jest horyzontalną rzeźbą złożoną z trójkątnych, lustrzanych modułów i fusingowanych pasm szkła z czerwonym deseniem uzyskanym z fryty szklanej. Lustra zwielokrotniają fragmenty formy, otoczenie i sylwetkę oglądającej osoby, dlatego kompozycja zmienia się wraz z ruchem i nie daje się objąć z jednego punktu.

Rok
2025
Rodzaj
rzeźba
Materiał i technika
lustro, szkło, fryta szklana; cięcie, szlifowanie, fusing
Wymiary
wysokość: 25 cm; szerokość: 37 cm; długość: 55 cm. Wymiary obejmują całą pracę wraz z integralną podstawą
Na jasnym tle horyzontalna rzeźba zbudowana z nachodzących na siebie lustrzanych podstaw i wielu pionowych, trójkątnych modułów. Pomiędzy ich ostrymi wierzchołkami wznoszą się i krzyżują szerokie, półprzezroczyste pasma szkła nakrapiane czerwoną frytą; część wygina się w wysokie łuki. Lustra odbijają pasma, sąsiednie trójkąty i otoczenie. W dużej trójkątnej tafli z przodu widnieje odbicie pochylonej osoby.
„Lustrzane Życie” — widok całej kompozycji. Fot. Magdalena Pejga.

O pracy

Odwołuję się do idei lustrzanego życia — hipotetycznych form opartych na biomolekułach o chiralności odwróconej wobec tej, na której opiera się życie ziemskie. Powstały już lustrzane biomolekuły i częściowe układy biologiczne, ale nie pełny, samoreplikujący się organizm. Sama możliwość jego stworzenia stała się przedmiotem poważnej debaty naukowej i bioetycznej.

Zestawiam geometryczny porządek luster z falującymi pasmami szkła, w których czerwona fryta tworzy nieregularny, organiczny deseń. Odbicie nie powtarza tu biernie: multiplikuje formę, splata ją z otoczeniem i włącza oglądającą osobę w układ ujawniający się inaczej z każdej perspektywy. Interesuje mnie obcość czegoś niemal identycznego z życiem, jakie znamy — piękno i niepokój pojawiające się wtedy, gdy pozornie niewielkie odwrócenie zmienia reguły całego systemu.

Konstrukcja i multiplikacja

Para detali prowadzi od czytelnego układu trójkątnych tafli i szklanych pasm do wielowarstwowego obrazu odbić.

Ukośne zbliżenie na wnętrze rzeźby. W centrum trójkątna lustrzana tafla odbija promieniście zbiegające się krawędzie. Wokół wznoszą się kolejne pionowe trójkąty o zielonkawych brzegach, a pomiędzy nimi przechodzą szerokie, wygięte pasma półprzezroczystego szkła z czerwonymi drobinami. Lustrzana podstawa powtarza pasma i geometryczne moduły.

Zdjęcie w powiększeniu

Zdjęcie

Trójkątne moduły lustrzane i fusingowane pasma szkła — detal. Fot. Magdalena Pejga.
Ciasne, wielowarstwowe zbliżenie wnętrza rzeźby. Przez niemal cały górny plan biegnie nieostre, półprzezroczyste pasmo z rozmytymi czerwonymi skupiskami. Za nim ostre krawędzie trójkątnych luster, kolejne czerwono nakrapiane łuki i ich odbicia nakładają się na siebie, urywają i pozornie przechodzą jedne w drugie.

Zdjęcie w powiększeniu

Zdjęcie

Zwielokrotnione odbicia pasm szkła we wnętrzu kompozycji. Fot. Magdalena Pejga.

Próby kompozycyjne

Gotowe lustrzane moduły i fusingowane pasma szkła przymierzałam na wspólnej podstawie, sprawdzając ich wzajemne kierunki, rytm, zagęszczenie czerwieni oraz działanie odbić. Fotografie dokumentują etap dopasowywania kompozycji przed ustaleniem jej ostatecznego układu.

Widok z góry na etap prób kompozycyjnych. Na prostokątnej lustrzanej podstawie stoją rozproszone trójkątne moduły o zielonkawych krawędziach. Dłonie Magdaleny przymierzają między nimi pionowe, przejrzyste pasmo szkła nakrapiane czerwoną frytą; wokół leżą inne wygięte pasma o różnej długości i zagęszczeniu czerwieni. Lustrzana powierzchnia powtarza dłonie, szkło i fragmenty pracowni.

Zdjęcie w powiększeniu

Zdjęcie

Przymierzanie fusingowanych pasm szkła do układu lustrzanych modułów. Fot. Magdalena Pejga.
Bliskie, ukośne ujęcie lustrzanej kompozycji podczas przymierzania elementów. Pionowe trójkątne moduły o zielonkawych krawędziach stoją pod różnymi kątami, a nad nimi przebiegają przejrzyste łuki szkła z czerwonym nakrapianiem. Z prawej dłoń Magdaleny dotyka krawędzi jednego z modułów. Lustra wielokrotnie odbijają pasma, palce i sąsiednie trójkąty.

Zdjęcie w powiększeniu

Zdjęcie

Dopasowywanie szklanych łuków do geometrii lustrzanych modułów. Fot. Magdalena Pejga.
Magdalena Rutkowska siedzi przy pracownianym stole, lekko uśmiechnięta, i trzyma oburącz wygięty pas przejrzystego szkła z czerwonym nakrapianiem nad układem lustrzanych trójkątów. Przed nią leży kilka kolejnych pasm o różnych krzywiznach. Błyszczące powierzchnie rzeźby odbijają szkło, dłonie i otoczenie.

Zdjęcie w powiększeniu

Zdjęcie

Magdalena Rutkowska podczas komponowania układu rzeźby „Lustrzane Życie”. Fot. Magdalena Pejga.

DNA – Światło Ewolucji

Praca była prezentowana w Galerii ASP przy ul. Piotrkowskiej 68 w Łodzi od 26 września do 30 października 2025 r.

Na pierwszym planie rzeźba ustawiona na wysokim czarnym postumencie z przezroczystym blatem. Czerwono nakrapiane, przejrzyste pasma wyginają się nad pionowymi lustrzanymi trójkątami. Za pracą stoi Magdalena Pejga o ciemnorudych włosach, a po prawej Magdalena Rutkowska w czarno-białej sukience i z czerwoną torbą, zwrócona ku osobie poza kadrem.

Zdjęcie w powiększeniu

Zdjęcie

„Lustrzane Życie” na wystawie „DNA – Światło Ewolucji”, Galeria ASP w Łodzi, 2025. Od lewej: Magdalena Pejga i Magdalena Rutkowska. Fot. Małgorzata Zawada.