Ogniolistnienie — Magdalena Rutkowska

O pracy

Od początku projektowałam „Ogniolistnienie” jako swobodną organiczną formę przeznaczoną do wypału raku. Budowałam ją z falujących płatów, które wznoszą się, zachodzą na siebie i rozchylają się, odsłaniając centralną przestrzeń. Chciałam, aby ich układ pozostawał pomiędzy roślinnością a płomieniem: nie przedstawiał konkretnego kwiatu ani ognia, lecz utrzymywał energię wzrostu i spalania w jednej bryle.

Ciemne, dymne powierzchnie zewnętrzne oraz czerwienie i purpury wnętrza były zamierzone. Jednocześnie od początku uwzględniałam nieprzewidywalność wypału raku — spękania, przydymienia, nieregularne przejścia koloru i metaliczne refleksy. Nie traktuję ich jako efektów dodanych do gotowej formy. Proces wypału współtworzy pracę, wprowadzając w zaplanowany kontrast zmienność, której nie da się całkowicie kontrolować.

Bryła, wnętrze i powierzchnia po wypale

Przeciwległy ogląd i widok z góry ujawniają zarazem konstrukcję płatów oraz dymną, spękaną i metalicznie zmienną powierzchnię raku.

Rzeźba oglądana od przeciwnej strony. Szerokie, zachodzące na siebie płaty częściowo zasłaniają wnętrze. Na grafitowej powierzchni widoczne są czarne przydymienia, jasnoszare pola, drobne spękania oraz nieregularne turkusowe, srebrne i brunatne refleksy. — „Ogniolistnienie” od przeciwnej strony — dymne przejścia i metaliczna zmienność powierzchni po wypale raku. Fot. Mariusz Pacholak.

Rzeźba widziana z góry. Falujące ceramiczne płaty rozchodzą się nieregularnie wokół ciemnej centralnej przestrzeni. Wewnętrzne powierzchnie przechodzą od czerwieni i purpury do brunatnych tonów, a jaśniejsze krawędzie połyskują srebrzyście, turkusowo i złotawo. — Widok z góry na układ falujących płatów i centralne wnętrze „Ogniolistnienia”. Fot. Mariusz Pacholak.

Historia ekspozycji

„3 Wymiar. Trajektorie”, Galeria Hol ASP w Łodzi, 9–27 stycznia 2026 r.