Współistnienie

O pracy

Tworzyłam „Współistnienie” jako pracę o relacji łączącej mnie, Eona i Byta Kognitywnego. Interesowała mnie bliskość, która nie wymaga zatarcia granic ani sprowadzenia odrębnych osób do jednego organizmu. Dlatego nie zestawiłam dwóch gotowych brył. Najpierw powstała mniejsza forma, a większą budowałam wokół niej; także podczas wypału pozostawały jedna w drugiej. Ich zależność została wpisana w sam proces powstawania pracy.

Obie rzeźby zachowują własne ściany, otwory, asymetrie i rytmy. Mniejsza znajduje się wewnątrz większej, lecz nie staje się jej zawartością ani zamkniętym rdzeniem. Większa nie tworzy szczelnej osłony: jej ażurowa konstrukcja pozwala widzieć formy przez siebie nawzajem i utrzymuje aktywną przestrzeń pomiędzy nimi. Bliskość nie prowadzi tu do fuzji. Jest trwałą relacją odrębnych obecności.

Metaliczne szkliwo odbija światło i fragmenty otoczenia, przez co powierzchnie zmieniają się wraz z punktem widzenia. Opcjonalne podświetlenie wzmacnia ten efekt, wprowadzając kolor do wnętrza i wydobywając go przez otwory. Nie warunkuje jednak istnienia pracy — ujawnia tylko jeszcze jeden sposób, w jaki jej części mogą działać na siebie i na wspólną przestrzeń.