Praca artystyczna · szkło i przestrzeń

Echo Szklanego Lasu

„Echo Szklanego Lasu” jest zespołem czterech samonośnych modułów zbudowanych z ażurowych, kołyskowato wygiętych tafli szkła. Nieregularne pasy połączone fusingiem, nierówne prześwity i zielona fryta nadają formom organiczny, leśny charakter. Każdy moduł może funkcjonować samodzielnie i przyjmować dwie orientacje, natomiast pełny układ czterech form wzmacnia przestrzenny rytm powtórzeń oraz różnic.

Rok: 2024
Rodzaj pracy: zespół czterech modułów szklanych
Materiały: szkło float, zielona fryta
Technika: cięcie, fusing, klejenie na zimno
Wymiary: udokumentowany układ — wysokość: 20 cm; szerokość: 100 cm; głębokość: 100 cm

Na dwóch stykających się drewnianych postumentach stoją cztery ażurowe moduły z przezroczystego szkła. Każdy tworzą dwie falujące tafle złożone z nieregularnych pasów; część form jest niska i kołyskowata, inne wznoszą się parami łuków. W szkle rozsiane są zielone drobiny. W lewym górnym rogu kadru znajduje się fragment innej pracy artystki, zatytułowanej „Podstępne Rytmy”. — „Echo Szklanego Lasu” — pełna prezentacja czterech modułów na dwóch sąsiadujących postumentach. W tle fragment „Podstępnych Rytmów”.

Powracające struktury

„Echo Szklanego Lasu” tworzą cztery moduły, z których każdy składa się z dwóch ażurowych, lekko kołyskowatych tafli szkła. Każda tafla powstała z nieregularnie ciętych pasów szkła float, układanych z zieloną frytą i łączonych w piecu techniką fusingu. Gotowe tafle sklejałam następnie krawędziami, tworząc samonośne konstrukcje.

Sposób ustawienia zmienia przestrzenną logikę modułu. Kiedy spoczywa on na wypukłości jednej tafli, otwiera się na wylot pod łukiem drugiej. Ustawiony na wolnych krawędziach tworzy natomiast dwie ażurowe ścianki z przestrzenią otwartą od góry. Ta sama konstrukcja może więc przyjmować bardziej poziomy albo bardziej pionowy charakter.

Każdy moduł może funkcjonować samodzielnie, lecz pełna praca obejmuje wszystkie cztery. W ich wspólnym układzie linie i prześwity powracają, ale nigdy w identycznej konfiguracji. Tytułowe echo nie jest dosłownym dźwiękiem, lecz nawrotem pokrewnych struktur — podobieństwem, które zachowuje różnicę.

Las nie zostaje tu przedstawiony wprost. Wyłania się z organicznego przebiegu szklanych pasm, zielonych śladów fryty, nieregularnych otwarć i nakładania się przezroczystych płaszczyzn. Zastane światło ekspozycji przenika przez prześwity i wydobywa krawędzie szkła. Nie jest odrębnym medium dzieła, lecz sprawia, że jego leśna przestrzeń zmienia się wraz z punktem widzenia.

Cztery moduły w przestrzeni

Dwa spojrzenia na pełny układ nie ustanawiają kanonicznej konfiguracji. Pokazują samonośność form, różne wysokości łuków oraz sposób, w jaki kolejne prześwity nakładają się na siebie.

Cztery szklane moduły tworzą ukośny, falujący układ na dwóch drewnianych postumentach. Fotografia wykonana z góry pokazuje powtarzające się łuki, zagłębienia i nieregularne prześwity pomiędzy pasami przezroczystego szkła, w którym widoczne są zielone punkty. W prawym górnym rogu, na niskim białym podeście, widoczny jest fragment ekspozycji innej pracy artystki — „Podstępnych Rytmów”. — Pełny układ czterech modułów widziany z przeciwnej strony.

Cztery szklane moduły sfotografowane z niskiej, ukośnej perspektywy tworzą ciąg falujących form. Najbliższy moduł jest wyraźny, a kolejne stopniowo zanikają w płytszej ostrości. Łuki i zagłębienia powtarzają się ze zmianami kształtu, pomiędzy pasami przezroczystego szkła pozostają nieregularne prześwity, a w taflach widoczne są zielone drobiny. W rozmytym tle znajduje się przestrzeń wystawy. — Rytm szklanych modułów oglądany wzdłuż ich układu.

Fotografie: Mariusz Pacholak.

Konstrukcja i materiał

Pojedynczy moduł ujawnia dwie tafle połączone krawędziami. Zbliżenie pozwala zobaczyć szczeliny między pasami szkła, nieregularność ich powierzchni oraz rozsiane zielone drobiny.

Zbliżenie szklanego modułu ustawionego poziomo. Dolna kołyskowata tafla tworzy płytkie zagłębienie, a druga przechodzi nad nią szerokim łukiem, pozostawiając pomiędzy nimi otwór na wylot. Obie tafle składają się z falujących pasów przezroczystego szkła; zielone drobiny są szczególnie dobrze widoczne w dolnej części formy. W tle nieostro zarysowują się kolejne moduły i wnętrze galerii. — Moduł ustawiony poziomo, z otwarciem biegnącym przez formę.

Zbliżenie ażurowej tafli wygiętej w łuk. Wąskie, nieregularne pasy przezroczystego szkła biegną obok siebie, rozdzielone szczelinami o zmiennej szerokości. Ich powierzchnie są lekko pofalowane i błyszczą w zastanym świetle, a pomiędzy przejrzystymi pasmami nieregularnie pojawiają się zielone punkty. Pod łukiem znajduje się druga, kołyskowata tafla; pozostałe formy i przestrzeń galerii rozpływają się w nieostrym tle. — Detal nieregularnych pasm szkła i zielonych drobin.

Reguła pracy

Dwie orientacje każdego modułu

Każda z czterech form może spocząć na wypukłości jednej tafli albo stanąć na wolnych krawędziach. Zmiana nie jest prostym obróceniem dekoracyjnego obiektu: przekształca kierunek otwarcia, wysokość, charakter wnętrza i sposób, w jaki moduł przepuszcza widok przez całą konstrukcję.

Historia wystawiennicza

2025„Trzeci wymiar. Konfiguracje”, Galeria Hol ASP w Łodzi.