Portret Pinota

O pracy

Nie chciałam zrobić po prostu portretu owczarka staroniemieckiego. Chciałam sportretować Pinota — bliską istotę, z którą dzielę codzienność. To puszysta sierść pod dłonią, mokry nos pojawiający się tuż obok, ciepło przytulonego ciała, nagłe eksplozje psiej energii i czujność skupiona w szeroko rozstawionych, stojących uszach. Cały ten niepodrabialny urok sprawia, że Pinot jest po prostu Pinotem. Zależało mi, żeby z czarnej powierzchni wyłonił się właśnie on.

Żadna z moich wcześniejszych prac wykonanych techniką reliefu punktowego nie wymagała ode mnie tyle czasu i precyzji. Użyłam cieńszego szydła, dlatego obraz powstawał szczególnie wolno, punkt po punkcie. Nie liczyłam jednak tej pracy wyłącznie w godzinach. Każdy kolejny otwór przybliżał mnie do portretu, na którym naprawdę mi zależało.

Podświetlana rama LED nie jest neutralną oprawą. Światło przechodzące przez perforacje sprawia, że Pinot wyłania się z czerni raz jako białosrebrny, innym razem błękitny albo liliowy, niekiedy niemal brokatowy. Ta zmienność nie pozwala portretowi zastygnąć w jednym stanie. Pinot za każdym razem pojawia się trochę inaczej — i nadal jest sobą.