Aerogena

Forma wyprowadzona z powietrza

Punktem wyjścia „Aerogeny” były skrzydła ważki — ich delikatna konstrukcja, przejrzystość, precyzyjna sieć żyłkowania i dynamika lotu. Fascynowała mnie także skala wymarłych paleozoicznych krewnych współczesnych ważek. Największe z tych owadów miały rozpiętość skrzydeł dochodzącą do około siedemdziesięciu centymetrów, przez co znana forma nabierała niemal smoczego wymiaru. To skojarzenie wzmacniała dla mnie angielska nazwa dragonfly.

Nie próbowałam odtworzyć jednego skrzydła ani zrekonstruować prehistorycznego stworzenia. Rozdzieliłam różne właściwości skrzydeł pomiędzy kilka szklanych elementów. Delikatny fusingowany zarys działa jak linia zawieszona w przestrzeni. Skrzydła wycięte z grubszego szkła i gładko wyszlifowane wprowadzają ciężar oraz wyraźną krawędź. W innych elementach wypiaskowany rysunek żyłkowania ujawnia wewnętrzną organizację powierzchni. Każda część pokazuje więc inny aspekt tego samego motywu, nie stając się jego prostym powtórzeniem.

Wszystkie elementy są trwale połączone ze szklaną podstawą, lecz rozchodzą się w wielu kierunkach i przekraczają jej centralną strefę. Ich układ uruchamia dynamikę bez rzeczywistego ruchu: poszczególne skrzydła unoszą się, odchylają i wchodzą ze sobą w przestrzenne relacje, tworząc rytm sugerujący ruch i lot. Tytuł łączy aero- — powietrze — z -geną, odnoszącą się do pochodzenia i narodzin. „Aerogena” jest formą wyprowadzoną z powietrza: z przestrzeni, która nie stanowi pustego otoczenia, lecz warunek lotu, nośnik ruchu i środowisko przemiany.

Materiał i detal

Różne postacie skrzydła

Dwa kolejne ujęcia prowadzą po przestrzennym zasięgu rzeźby, grubościach szkła oraz różnicach między gładką taflą, fusingowanym konturem i matowym rysunkiem żyłkowania.