Tkanka Miasta

O pracy

Nie projektowałam mapy konkretnego miasta. Wycinając wzór w folii winylowej, myślałam o mieście czule: nie jako o układzie ulic i budynków, lecz jako o organizmie tętniącym swoistym życiem i pełnym nieoczywistych połączeń. Budowałam kompozycję intuicyjnie. Szerokie pasma przecinają się, rozgałęziają i chwilami zamykają w mniejszych kształtach. Mogą przypominać drogi, nerwy, przewody albo granice zabudowy, ale żadne z tych skojarzeń nie jest ostateczne.

Wycięta i naklejona na blachę folia winylowa wyznaczyła układ utrwalony przez trawienie. Z matrycy wykonałam odbitkę z czarną farbą oraz bezfarbowe reliefy. Na Otwartej Wystawie zestawiłam relief, metalową matrycę i odbitkę z farbą. Lubię tę materialną konfrontację trzech stanów tego samego wzoru, choć ich kolejność nie miała dla mnie szczególnego znaczenia. Najpełniej działa wersja z czarną farbą i to ją traktuję jako formę docelową.

W tej kompozycji nie ma jednego serca ani jednego uprzywilejowanego kierunku. Interesuje mnie miasto tworzone przez relacje pomiędzy wieloma lokalnymi punktami: przepływy, spotkania, rozminięcia, nagromadzenia i miejsca chwilowego zatrzymania. Czarne pasma nie porządkują przestrzeni raz na zawsze, lecz stale ustanawiają nowe zależności. Jasne pola pomiędzy nimi stają się miejscami wewnątrz żywej struktury. Tkanka Miasta trwa nie dzięki jednemu centrum, ale dzięki temu, że wciąż powstają w niej kolejne połączenia.