Biomorfol

O pracy

Tworząc „Biomorfol”, zaczęłam od kształtu biologicznego, który wydawał się jeszcze przewidywalny. Przekształcałam go, aż jego przynależność zaczęła się wymykać, a forma przestała poddawać się jednemu rozpoznaniu. Organiczne wygięcia spotykają się tu z ostrzejszymi krawędziami i geometryzującym porządkiem, lecz żaden z tych porządków nie przejmuje bryły na własność. Ściany rozszerzają się, zawijają i rozchylają, tworząc głębokie wnęki oraz prześwity; przy zmianie perspektywy inaczej układa się napięcie między materią i pustką. Rzeźby nie da się więc zatrzymać w pamięci jako jednego stałego kształtu — sprawia wrażenie procesu, który zastygł tylko na chwilę i mógłby za moment podjąć dalszą przemianę. Złote szkliwo z ciemniejszymi przebarwieniami podchwytuje ten ruch, prowadząc światło po krawędziach, krzywiznach i zagłębieniach.