Praca artystyczna
Powiedz Mi, Że Mnie Kochasz
Stworzyłam „Powiedz Mi, Że Mnie Kochasz” w ramach obchodów 80-lecia Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi — jako osobiste wyznanie skierowane do uczelni oraz obiekt przyjmujący słowa innych związanych z nią osób. Miękka, czerwona bryła zapraszała do dotyku, obejmowania i pozostawiania wewnątrz zapisanych wspomnień, podziękowań oraz myśli. W ciągu 88 dni mój gest rozwinął się w materialne archiwum zbiorowej relacji z miejscem.
- Rok
- 2025
- Rodzaj pracy
- obiekt partycypacyjny / tkanina eksperymentalna
- Materiały
- ręcznie tkana tkanina z chenilli, wełny i przędzy buklowej, skrzynka konstrukcyjna
- Wymiary
- wysokość: 32 cm; szerokość: 32 cm; głębokość: 32 cm
- Premiera
- 14 lutego 2025 r., hol ASP w Łodzi
- Status
- obiekt wraz ze zgromadzonymi kartkami w Archiwum Zbiorów ASP w Łodzi, sygnatura ASP_TE/OP_00001
O pracy
Praca wyrasta z mojej relacji z Akademią: instytucją, miejscem i środowiskiem sensorycznym oraz społecznym. Tworzą je układy korytarzy i schodów, ich akustyka, dźwięki i zapachy poszczególnych przestrzeni, przepływ energii, twórcze pobudzenie oraz poczucie przynależności do wspólnoty.
Wybrałam miękką, puszystą tkaninę w kilku odcieniach czerwieni. Temperatura koloru, mięsistość włókien, ręczny splot i możliwość bezpośredniego dotyku przekładają moją emocjonalną i zmysłową relację z miejscem na właściwości materiału.
Ręcznie utkanymi powierzchniami szczelnie otuliłam sześcienną skrzynkę konstrukcyjną. Dominujące wątki z chenilli uzupełniłam wełną i przędzą buklową, a część frędzli powstałych na krawędziach tkaniny zachowałam jako integralny element bryły. Dwa wąskie, poziome otwory w przeciwległych ścianach pozwalały wrzucać do środka kartki.
Obiekt łączy geometryczny szkielet z miękką, ręcznie tkaną powłoką oraz publiczną ekspozycję z intymnym wyznaniem. Zawieszoną bryłę można oglądać z dystansu, głaskać i obejmować. Dotyk stanowi podstawowy sposób doświadczania pracy.
Zaprosiłam odbiorców do zapisania własnych wspomnień, podziękowań i myśli o ASP. Mój pierwszoosobowy gest rozszerzył się w ten sposób na wiele relacji z uczelnią. Kartki stały się śladami pamięci, a ich prywatne treści pozostają zachowane razem z pracą.
Po zakończeniu działania obiekt wraz ze zgromadzonymi kartkami trafił do Archiwum Zbiorów ASP. Całość przeobraziła się w materialny zapis relacji z uczelnią i jej jubileuszowej pamięci, zachowujący indywidualne głosy uczestników.
Obiekt w przestrzeni
Materiał i proces
Tkaninę wykonałam ręcznie na ramie tkackiej, łącząc chenillę, wełnę i przędzę buklową w kilku odcieniach czerwieni. Całość jest miękka i puszysta. Różne rodzaje czerwonej przędzy budują ręcznie tkaną powierzchnię i subtelne przejścia między odcieniami.
Gotowe fragmenty tkaniny przymocowałam do ścian sześciennej skrzynki. Zachowane frędzle wychodzą poza pola splotu i akcentują krawędzie bryły. W dwóch przeciwległych bokach pozostawiłam wąskie, poziome otwory przeznaczone na kartki.
Dokumentacja procesu prowadzi od napiętej osnowy i pracy dłoni, przez osobne tkane powierzchnie, do złożonego obiektu. Pokazuje, jak płaska tkanina stopniowo przejmuje geometrię skrzynki i buduje jej miękką, przestrzenną powłokę.
Zaproszenie do działania
Obok zawieszonego obiektu znajdowała się instrukcja zapraszająca do dotyku oraz pozostawienia własnych słów. Rozwiń moduł, aby przeczytać jej pełną treść.
Przeczytaj instrukcję dla odbiorców
Powiedz Mi, Że Mnie Kochasz
Miłość do miejsca, które daje przestrzeń sztuce, spotkaniom i twórczym poszukiwaniom, może przybierać różne formy. Ta skrzynka jest jednym z jej wyrazów – utkanym z czułości miejscem na słowa, które chcą zostać zapisane.
Zawieszona w przestrzeni, otulona czerwoną tkaniną, zaprasza do dotyku i zostawienia w niej myśli. Obok znajdziesz kartki – puste, czekające na Twoje słowa.
- Weź jedną z karteczek z ekspozytora.
- Zapisz na niej swoje wyznanie – wspomnienie, podziękowanie, myśl o ASP, którą chcesz zostawić.
- Wrzuć kartkę do skrzynki.
Skrzynka będzie tu przez dłuższy czas – jeśli zechcesz, możesz do niej wrócić i dopisać coś więcej.
Każda kartka to ślad, cząstka pamięci – jak fragment DNA, który tworzy wspólną historię naszej Akademii.
Autorka Magdalena Rutkowska
Praca stworzona w ramach obchodów jubileuszu 80-lecia Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi.
Forma i skala
Dwa kadry pokazują przejście od roboczego montażu do gotowej formy. Pierwszy dokumentuje obiekt tymczasowo ustawiony na postumencie; drugi – zawieszoną bryłę trzymaną przeze mnie w przestrzeni ASP. Razem ujawniają skalę, układ tkaniny na konstrukcji oraz bezpośrednią relację ciała z miękkim obiektem.
Spotkanie i udział odbiorców
21 lutego 2025 roku odbyło się spotkanie autorskie połączone z zaproszeniem odbiorców do bezpośredniego kontaktu z pracą. Przez kolejne tygodnie pozostawiane kartki stopniowo wypełniały wnętrze skrzynki.
Zakończenie działania
Po 88 dniach obiekt został zdemontowany, a zgromadzone kartki wydobyte przez jego otwory. Do archiwum ASP włączono następnie cały obiekt wraz ze wszystkimi zgromadzonymi wiadomościami.
Działanie i dalsze życie pracy
- Premiera w holu ASP w Łodzi.
- Spotkanie autorskie połączone z zaproszeniem odbiorców do dotykania obiektu i pozostawiania kartek.
- Zakończenie trwającego 88 dni działania, demontaż obiektu i wydobycie zgromadzonych kartek.
- Włączenie obiektu wraz ze zgromadzonymi kartkami do Archiwum Zbiorów ASP w Łodzi pod sygnaturą ASP_TE/OP_00001, protokół 00001/2026R.
Ciało i bliskość
W relacji z ciałem sześcian przestaje być wyłącznie geometryczną bryłą. Ujawnia ciężar, podatność powierzchni i skalę umożliwiającą objęcie, podtrzymanie oraz przybliżenie twarzy do miękkiej tkaniny.
Wybrane publikacje i źródła
W rozmowie Krystyny Matuszewskiej z dr hab. Lidią Choczaj, prof. ASP, „Sztuka włókna”, opublikowanej w numerze 3/2025 „Forum Akademickiego”, moja praca pojawia się jako przykład eksperymentalnej realizacji wchodzącej w relację z odbiorcami. Publikacji towarzyszy fotografia przedstawiająca mnie przy zawieszonym obiekcie, wykonana przez Pawła Napieraja.
- Oficjalna strona wydarzenia ASP
- „Forum Akademickie”, nr 3/2025 — rozmowa „Sztuka włókna”, s. 53–57.