Galop Pinota

Od dźwięku do formy

Nagranie powstało w parku pod koniec zimy. Miejscami na ziemi i trawie wciąż zalegał zmarznięty, lekko chrupiący śnieg. Pinot galopował za piłką, podskakiwał ku niej, gwałtownie zatrzymywał się, skręcał i odbiegał w innym kierunku. Rytm zmieniał się razem z ruchem i podłożem: inaczej brzmiały uderzenia łap o twardy grunt, inaczej nagłe zatrzymania w śniegu, a pomiędzy seriami dźwięków pojawiały się krótkie pauzy.

Z tych zmian tempa, intensywności i brzmienia wyprowadziłam przestrzenny rytm pracy. Nie tworzyłam graficznego zapisu kolejnych odgłosów, lecz szukałam ich materialnego odpowiednika.

Białe filcowe tło tworzy spokojne pole dla czarnych pasów pianki, które przejmują dynamikę nagrania. Ręcznie wybijane w nich podłużne otwory rozrzedzają i zagęszczają przebieg. Pasy łamią się, nachodzą na siebie, tworzą łuki i odrywają od powierzchni, często dotykając jej tylko końcami.

Forma rozwija się równocześnie w dwóch porządkach. Z przodu tworzy sekwencję kontrastowych znaków; z boku ujawnia głębokość, naprężenie i cień. Oświetlenie nie tylko wydobywa obiekt, lecz dopisuje do niego zmienny rytm zależny od kierunku światła.

Układ, głębokość i cień

Finalna kompozycja składa się z 27 poziomych formatek A4 zestawionych w trzy rzędy po dziewięć. Regularna siatka nie porządkuje ruchu do końca: czarne przebiegi przecinają granice modułów, gwałtownie zmieniają kierunek i miejscami gromadzą się w splątane skupiska.

Dźwięk na wystawie

Na wystawie „Percepcje. Studenci – Eco Make 2026” w Akademickim Centrum Designu w Łodzi obok pracy znalazł się kod QR prowadzący do nagrania. Dźwięk nie był dodatkową ilustracją gotowego obiektu: pozwalał wrócić do zdarzenia, z którego wyprowadzona została cała struktura.

Wystawa trwała od 6 do 22 marca 2026 roku, a jej kuratorką była dr Beata Nikolajczyk-Miniak.

Materiał i proces

Każdy moduł ma tekturową bazę A4, na którą nakleiłam gruby biały filc. Z czarnej pianki hafciarskiej wycinałam pasy i ręcznie wybijałam w nich podłużne otwory. Ich przebieg wyznaczały linia cięcia, sposób wygięcia oraz punkty mocowania: niektóre odcinki leżą blisko tła, inne unoszą się, przecinają i tworzą łuki. Fizyczna odległość od filcu i rzucany cień włączają do kompozycji kolejne warstwy rytmu.

Od 31 kadrów do 27 elementów

Pierwsze stadium pracy obejmowało 31 samodzielnych formatek, pomyślanych jako kolejne „kadry” rytmicznej sekwencji. Mogły być zestawiane w różnych układach, dzięki czemu etap komponowania pozostawał otwarty.

Przygotowując wersję wystawową, zredukowałam zbiór do 27 elementów i zamknęłam go w jednym układzie 9 × 3 na płycie nośnej. Redukcja nie była skróceniem dokumentacji, lecz decyzją formalną: długi poziomy przebieg otrzymał określoną skalę, granice i relację z architekturą.

Praca w przestrzeni

Rozciągnięta na niemal 2,7 metra kompozycja działa jednocześnie jako sekwencja odczytywana wzdłuż ściany i jako jeden znak widoczny z drugiego końca sali. Dopiero dystans ujawnia jej skalę; zbliżenie przywraca pojedyncze perforacje, krawędzie filcu i odległości między pasem a tłem.